نصيب من گشته است . - مجد و حسب از بهترين پدران دارم و دين و آيين از سرور پيمبران . - فخر و مباهات را از همه جانب گرد آوردم : سيادت عجم و آيين عرب . مهيار ديلمى به دست سرورمان شريف رضى در سال 394 به شرف اسلام مشرف گشت و در مكتب او به آموزش شعر و ادب پرداخت و در شب يكشنبه پنجم جمادى دوم به سال 428 درگذشت . در هيچ‌يك از كتب تراجم و فرهنگ‌هاى ادبى - تاريخى ، اختلافى در تاريخ وفات او نيافتيم . شرح حال او را در اين مصادر خواهيد يافت : 1 - تاريخ بغداد : 13 / 276 . 2 - المنتظم : 8 / 94 . 3 - تاريخ ابن خلكان : 2 / 277 . 4 - مرآة الجنان يافعى : 3 / 47 . 5 - دمية القصر 76 . 6 - تاريخ ابن كثير : 12 / 41 . 7 - كامل ابن اثير : 9 / 159 . 8 - تاريخ ابى الفداء : 2 / 168 . 9 - أمل الآمل ، شيخ حر عاملى . 10 - روض المناظر ، ابن شحنه . 11 - اعلام زركلى : 3 / 1079 . 12 - شذرات الذهب : 3 / 247 . 13 - تاريخ آداب اللغة العربيّة : 2 / 259 . 14 - نسمة السحر فيمن تشيّع و شعر . 15 - دائرة المعارف فريد وجدى : 9 / 484 . 16 - سفينة البحار : 2 / 563 . 17 - مجلة المرشد : 2 / 85 . اين چكامه از نمونه‌هاى شعر مذهبى مهيار در مدح اهل بيت رسول است : - بر سر آتش گريست تا راز آتش افروز مستور ماند و راه فرود گرفت كه ندانند مقصد او بر فراز فلات است . - آيا عاشق است و نام معشوق را نهان داشته يا آشيانهء دوست را گم كرده از كسى جويا نيست . - اينك از پند ناصحان به دور افتاده ، يكه و تنها سيلاب اشكش روان است و نيازى به همنوا ندارد .